Menu

Zwabberende armen

AFTAKELEN MET EEN KNIPOOG – Ik zwaai het bezoek uit en voel ineens onder m’n bovenarmen een vertragende kracht aan het werk. Ik kijk naar wat dát nou weer is en weet genoeg: zwabberende armen. Ontdekt op een zwoele zomeravond.

Gelukkig doet de hond er niet moeilijk over. Hij is even blij met de stokken die ik gooi. Kan hem wat schelen, hoe ver ze komen. Dat de laatste tijd de richting ook onvoorspelbaar wordt, maakt het zelfs nog leuker. Wat zijn dieren toch lief. Zelf heb ik er gemengde gevoelens over. Want er is meer…

Een pot augurken open draaien is tegenwoordig een hele toer. Denk ik aan het gewicht van de koffiepot  te voelen dat er nog twee koppen koffie in de koffiepot zitten, blijkt het maar een halfje te zijn. En die koffiepot wordt heus niet zwaarder van zichzelf.  De wereld lijkt te veranderen, maar ondertussen ik ben het zelf. Alsof ik in de trein zit en zeker weet dat ie vertrekt, maar er even later achter kom dat het de trein ernaast is, die het station uitrijdt. Bizar.

Nu kan ik allerlei toeren uit gaan halen om de wereld weer als vanouds te ervaren. Met gewichten gaan goochelen bijvoorbeeld. Maar wat levert me dat op? Iets minder zwabberende armen en een koffiepot die weer lichter wordt? Wat als er krakende knieën en drie onderkinnen bij komen. Ben ik straks de hele dag oefeningen aan het doen. Daar word je pas oud van.

Nee, ik doe gewoon alsof de wereld verandert en ga daar soepel in mee. Hulpstukken genoeg. Misschien maar eens beginnen met een potopener.

Foto: ianturton via Foter.com / CC BY-NC-SA

Meer Aftakelen met een knipoog
K(r)amperen
Facelift?
Tandenstoker a.u.b.!
De kuisheidsmanager
Zorgeloze bitch
Alzheimer light
Opa en oma
Die helse bladblazer!
Mammogram met de buurvrouw
Kijken en bekeken worden
3 vooral-niet-meer-doen-tips
De hogere wiskunde van afval scheiden
Verzuren of trouw blijven aan mezelf?
Retro bakkie troost
45-plusser is werknemer van de toekomst
De carrièretijger van Blueband Roomboter
Vroeger was alles beter…